Długa wojna z cesarzem Henrykiem II

Przyjazne stosunki Polski z cesarstwem nie trwały długo. Na początku 1002 roku młody cesarz Otton III zmarł we Włoszech w pobliżu Rzymu. Miał zaledwie dwadzieścia trzy lata. W Niemczech rozpętała się walka o tron między kilkoma kandydatami. Największe poparcie zyskał książę Bawarii Henryk, Aby pozbyć się rywali, zwrócił się o pomoc do Bolesława Chrobrego. W zamian obiecał oddać Polsce pograniczne ziemie (zresztą słowiańskie) – Milsko, Miśnię i Łużyce. Bolesław przyjął propozycję, gdyż była ona korzystna, a spośród licznych kandydatów do tronu Henryk miał największe szansę zdobycia go. Wkrótce Henryk, pokonawszy w trudnych bojach swoich przeciwników, został królem Niemiec. Bolesław Chrobry zorientował się, że Henryk jakby zapomniał o danym słowie i wcale nie zamierza oddać obiecanych ziem, Zdecydował się więc kuć żelazo póki gorące i wykorzystać to, ze w Niemczech trwały jeszcze walki wewnętrzne. Zwołał rycerstwo i postanowił sam wziąć Milsko i Łużyce we władanie. Łużyce zajął bez trudu, nie napotykając większego oporu. Jedynie gród Strzała bronił się kilka dni. Pozostawiwszy część wojska, by strzegło zdobyczy z resztą pomaszerował Bolesław pod warowny gród Milsko, położony na wysokiej skale nad Łabą. Już z oddali gród wydawał się niedostępny. Wielu rycerzy polskich nie wierzyło w możliwość jego zdobycia. Rzeczywiście, szturmowanie grodu mogłoby zająć wiele czasu i wyczerpać siły polskie. Dlatego książę wykorzystał niezgodę między mieszkańcami Miśni a książętami rywalizującymi o panowanie nad warownią. Poparł jednego z nich, który przebywał na zewnątrz. Niemcy spodziewając się ataku Polaków, nie byli dość ostrożni i nie podejrzewali szturmu swoich, którzy podstępnie wdarli się przez jedną z bram, a potem wydali gród Bolesławowi.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>