Jak doszło do pierwszej wojny ze Szwecją

Kiedy polscy posłowie donieśli Zygmuntowi o knowaniach stryja, natychmiast – za zgdą Rzeczypospolitej – popłynął król w 1598 roku Wisłą do Gdańska, a potem morzem do ojczyzny ratować tron odziedziczony po ojcu. Stryj wyszedł nu na spotkanie, ale na czele armii. Zygmunt miał bardzo mało wojska, przegrał więc, zanim dotarł do Sztokholmu, i został wzięty do niewoli. Zwrócono mu wolność i pozwolono wrócić do Polski, dopiero, kiedy wydał Karolowi swoich szwedzkich stronników. Nigdy więcej nie zobaczył Szwecji. W 1600 roku sejm tego kraju pozbawił go tronu. Zygmunt III nie pogodził się z tą decyzją i dążył do wywołania wojny polsko-szwedzkiej, licząc na zwycięstwo i odzyskanie władzy, W tym celu ogłosił oderwanie od Szwecji Estonii i włączenie jej do Polski. A Szwedzi tylko czekali na okazję, chcieli wojny z Polską, lecz z zupełnie innych powodów. Kraj ten wzmocnił się bardzo pod rządami Wazów i zapragnął zapanować nad całym Morzem Bałtyckim, zawładnąć wszystkimi bogatymi portami bałtyckimi. Król Karol uderzył na Inflanty w 1600 roku. Początkowo zwyciężał i zdołał wedrzeć się na terytoria polskie, zajmując miasta. Jednakże Polacy szybko zebrali siły i odzyskali utracone ziemie. Decydujące w tej wojnie było wspaniale zwycięstwo Jana Karola Chodkiewicza pod Kircholmem w 1605 roku. Polska ciężka jazda- husaria – licząca tylko cztery tysiące żołnierzy, rozgromiła czternastotysięczne oddziały przeciwnika. Mawiano wówczas, ze ]eden polski husarz wystarczy za kilkunastu innych żołnierzy. Ale me tylko doskonałe wojsko zdecydowało o wielkim zwycięstwie. Przyczynił się do tego również talent dowódczy hetmana Chodkiewicza.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>