Król Polski i Szwecji

Jesienią 1592 roku ze Szwecji nadeszła wiadomość o śmierci króla Jana III Wazy. Zygmunt III miał prawo dziedziczenia tronu po ojcu i zamierzał zaraz wyprawić się za morze. Polacy przyjęli jego zamiar z ogromnym niepokojem. Stawiano sobie pytanie, czy król nie postąpi podobnie jak Henryk Walezy. – Pojedzie i więcej go nie zobaczymy – mówili jedni. – Będzie bardziej królem szwedzkim niż polskim – obawiali się inni. Ostatecznie o tym, czy królowi pozwolić na wyjazd, czynie, miał zdecydować sejm, A jeśli tak, to na jakich warunkach? Dopiero w maju następnego roku sejm zgodził się na wyjazd króla i jego żony, ale najpóźniej po roku mieli wrócić. Aby Zygmunt nie zrobił Polakom psikusa, zdecydowano, że w kraju pozostanie jego kilkumiesięczna córeczka. Będzie się nią opiekowała Anna Jagiellonka. Ta maleńka zakładniczka dawała szlachcie pewność, że król me zdradzi Polski. Objęcie tronu szwedzkiego przez Zygmunta nie obyło się bez konfliktów z rodakami. Spór dotyczył religii. W Szwecji wyznawano luteranizm, a tu przybył król katolicki i do tego nietolerancyjny, niechętny innym wyznaniom. Chciałby wyrugować luteranizm i przywrócić katolicyzm, Zygmunt objął tron mimo niezadowolenia Szwedów. Po koronacji powierzył regencję swojemu stryjowi Karolowi, a sam wrócił do Krakowa, Polska i Szwecja zostały złączone osobą króla Zygmunta III. Nie na długo, albowiem książę Karol, namiestnik króla w Szwecji, postanowili pozbawić bratanka tronu i zdołał zyskać dla swych planów poparcie większości rodaków.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>