Mieszko II i władza

Kiedy Mieszko II objął władzę, Bezprym z zawiścią spoglądał na poczynania brata. Zrobiłby wszystko, aby pozbawić go tronu, gotów był nawet pokumać się z największymi wrogami Polski. Opowiadał o swojej krzywdzie, szukał popleczników, a nawet oczernia! własnego ojca. Wykorzystując poparcie części możnych, przygotował spisek, do którego zdołał wciągnąć młodszego brata, Ottona. Szczęściem Mieszko wykrył zdradzieckie knowania i obydwu braci wygnał z kraju, a możnowładców sprzeciwiających się jego rządom uwięził, kilku oślepił. Zdawało się, że zapobiegł niebezpieczeństwu. Spokój trwał jednak niedługo wygnanych braci wsparli sąsiedzi pałający żądzą odwetu za porażki doznane w walkach z Bolesławem i Mieszkiem, Chcieli też odebrać utracone ziemie. W 1031 roku Niemcy i Rusini uderzyli na nasz kraj jednocześnie. Z rycerzami cesarza Konrada II wkroczył książę Otto, z wojskami księcia ruskiego Jarosława – dumny i żądny władzy Bezprym. Król Mieszko II nie zdołał powstrzymać najazdu. Załamany, zdradzony przez wielu możnych, musiał uchodzić z kraju. Schronił się w Czechach. W Gnieźnie tymczasem władzę przejął Bezprym. Uległy cesarzowi, nie myślał nawet o koronacji. Pokornie odesłał cesarzowi symboliczne oznaki władzy królewskiej: koronę, miecz, jabłko i berło. Odwiozła je do Niemiec Ry-cheza, żona Mieszka II. Zgubne dla Polski okazały się rządy Bezpryma, Utracił Milsko i Łużyce, które zajęli Niemcy. Grody Czerwieńskie odebrali Rusini. Bezprym korzystał z pomocy obcego rycerstwa, którego pełno było w państwie. Grabiło ono kraj bez litości. Samozwańczy władca rządził okrutnie. nie potrafił jednak zaprowadzić ładu. Stopniowo odwracali się od niego nawet niedawni sojusznicy. Po paru miesiącach bolesnego dla narodu panowania Bezprym został zamordowany. W 1032 roku powrócił do kraju Mieszko II. Musiał jednak ukorzyć się przed cesarzem i spełnić jego żądania. Ciężko było słuchać okrutnych słów raniących ambitnego króla, jeszcze trudniej -wypełnić narzucone mu warunki, Jakież jednak miał inne wyjście z tragicznej sytuacji? Zgodził się na utratę Łużyc, na rezygnację z tytułu królewskiego i na podział Polski na trzy części – największą ze stołecznym Gnieznem zatrzymał dla siebie, z reszty musiał wydzielić księstwa dla młodszego brata. Ottona, i dla brata stryjecznego, Dytryka.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>