Pokój

Wprawdzie Bolesław Chrobry zrezygnował z ziem zdobytych w 1002 roku, ale nie przyjął zwierzchnictwa niemieckiego i nie złożył hołdu ani też nie dał żądanej daniny. Nastał pokój, lecz wzajemna wrogość pozostała. W każdej chwili mogło ponownie dojść do wojny. Wkrótce, za namową swych doradców, Henryk II wysłał do Bolesława poselstwo z zawiadomieniem, że nie uznaje pokoju poznańskiego. A więc wojna! Książę polski nie czekał, aż wróg wtargnie w granice jego państwa, i pierwszy rozpoczął działania. Wkroczył do Niemiec, złupił okolice Merseburga, zdobył ponownie Milsko i Łużyce. Udaremnił też niemieckie próby przeprawy przez Odrę na polską stronę, Podczas tej wojny Henryk ponosił same porażki, a ponieważ spieszył się do Wioch na koronację cesarską, pragnął rychłego pokoju. Rozmowy trwały tym razem długo i były trudne. Wreszcie w 1013 roku zawarto pokój w Merseburgu. Bolesław Chrobry zatrzymał Łużyce i Milsko, lecz z ziem tych zobowiązał się dostarczać cesarzowi daninę w srebrze i złocie lub na jego życzenie wysyłać rycerzy na prowadzone przez Niemców wyprawy wojenne. Pokój przyjął, ale nigdy nie wypełnił jego warunków, ponieważ nie chciał uzależnić się od cesarstwa. Rozgniewany tym Henryk II wezwał Bolesława przed swoje oblicze, Żądał wyjaśnień, przekonany, że zmusi polskiego władcę do pokory. Rozczarował się jednak głęboko, gdyż wezwanie zostało po prostu zlekceważone, Wszystko wskazywało na to, ze dojdzie do nowej wojny. I rzeczywiście, niebawem hufce Henryka ruszyły ku granicy z Polską. Najcięższe boje stoczono podczas tej ostatniej wojny, która trwała aż cztery lata, Na początku podzielone wojska niemieckie przekroczyły Odrę w dwóch miejscach. Na polskiej ziemi miały się połączyć i pomaszerować w głąb kraju. Ale Bolesław śmiałymi uderzeniami pokrzyżował plany wroga i do spotkania nie doszło.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>