Wojna z Cesarstwem

Po tym niepowodzeniu Bolesław rozpoczął energiczne przygotowania do wojny z cesarstwem, gdyż Henryk II nie próżnował, gromadząc wojska i popierając nieprzyjaciół Polski. Zbratał się nawet z pogańskimi Wieletami. Najbliższe lata panowania Bolesława Chrobrego wypełniła długotrwała wojna z Niemcami, a właściwie trzy wojny przeplatane okresami kruchego pokoju. Toczono je w latach 1003-1005, 1007-1013 11015-1018. Pierwsza wojna przyniosła Bolesławowi niepowodzenie, Mimo że rycerstwo nasze nie zostało pobite, Niemcy zawiadnęli Łużycami, Milskiem i Miśnią. Wojska cesarskie sforsowały Odrę pod Krosnem i dotarły aż do Poznania. Książę musiał się cofać, gdyż nie chciał przyjąć walnej bitwy. Wiedział doskonale, że nie może zmierzyć się z taką potęgą. Gdyby składała się ona tylko z rycerstwa niemieckiego! Ale z cesarzem szli groźni Wieleci i mnóstwo Czechów. Ich marsz pod Poznań kosztował drogo, opłacony został licznymi ofiarami. Wojowie Bolesława Chrobrego prowadzili walkę podjazdową, napadali z ukrycia na mniejsze oddziały, zasypywali wroga strzałami, urządzali rozmaite zasadzki. Żołnierze Henryka II zaczęli okazywać niezadowolenie. Niektórzy książęta nie widzieli korzyści w takim prowadzeniu wojny. Oprócz polskich obrońców Niemcom zaczynał dokuczać głód. Cesarz zdawał sobie sprawę, ze w razie buntu nie zdoła stłumić go na obcej ziemi, Postanowił jak najprędzej zawrzeć pokój i zrezygnować ze zdobywania grodu poznańskiego. Pokój zawarto pod Poznaniem w 1005 roku. Kronikarz niemiecki z żalem napisał: „Król Henryk lubo ze smutkiem, przyjąwszy niedobry pokój, z żałosnym powrócił wojskiem, niosąc ze sobą ciała zabitych”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>